EXPOSITIE / EXHIBITION Tim Van Laere Gallery Van 11-9 t/m 28-11-2003
  Let op: Deze expositie is voorbij !
In English - En Français



Franz West en Otto Zitko:
Vis à Vis

Franz West
De vermaarde Oostenrijkse kunstenaar Franz West, die aan nagenoeg iedere grote internationale groepstentoonstelling van de afgelopen 20 jaar deelnam, is ongetwijfeld één van de belangrijkste hedendaagse beeldhouwers en environmentkunstenaars. Zijn kunst is niet alleen frappant omwille van de creativiteit van de vormen die hij verzint, maar ook omwille van de communicatieve kwaliteit waarmee hij de kijker rechtstreeks aanspreekt en hem/haar aanspoort om te participeren.

Samen met zijn "Paßstücke" omvatten zijn werken reliëfs, collages, overschilderingen, afzonderlijke of groepssculpturen, beeldhouwwerken voor buiten van groot formaat, zoals bijvoorbeeld zijn ensembles "Lemur Heads" of "Sausage Chairs", meubilair of meubelensembles, en environmentkunstwerken die alle voornoemde vormen verenigen en zelfs videobeelden en ruimtelijke ontwerpen omvatten.
Franz West werd in 1947 in Wenen geboren. Hij woont en werkt in Wenen waar hij plastische kunst studeerde met Bruno Gironcoli aan de Kunstacademie van 1977 tot 1982. Halverwege de jaren zeventig ontwikkelde hij zijn zogenaamde "Paßstücke", die je als beugels of lichaamskokers kan aantrekken en die er uitzien als protheses.

Als consequente voortzetting van de "Paßstücke" houdt West zich sinds 1987 bezig met het construeren van zit- en leunmeubilair, waarbij hij gebruik maakt van geprefabriceerde elementen en afgedankte industriële producten die hij bekleedt door er stoffen of tapijten overheen te spannen. Het is de bedoeling dat het meubilair, dat in geen enkel opzicht een gezellig huiskamersfeertje uitstraalt, door de bezoekers gebruikt wordt. Naast andere projecten bouwde hij een paar van zijn uiterst herkenbare banken voor het zonneterras van de New York Dia Art Foundation, voor de openluchtbioscoop van de "documenta IX" en ook voor de grote hal van de "documenta X". Parallel met deze meubelsculpturen creëert West ook Informel-geïnspireerde, welhaast abstracte schilderwerken met behulp van papier-maché en gaas. Zijn beeldhouwwerken laten zich nauwelijks benoemen of in een hokje onderbrengen.
West vult deze constructies - die doen denken aan torso's, vormeloze hompen of gemuteerde uitwassen - aan met zijn eigen geschriften of herformuleringen van bevriende kunstenaars en schrijvers, die de plastische expressie in tekstuele vorm uitbreiden zonder illustratie of uitleg.

Otto Zitko
"Toen Otto Zitko eind jaren tachtig ophield met schilderen, was dat geen manifeste daad - in de trant van "voor mij is schilderen ook dood"; hij gaf het schilderen niet op, en zo oversteeg hij het ogenschijnlijk, want paradoxaal genoeg werd zijn beslissing ingefluisterd door de zelfkritische en louterende beweegreden dat de enige manier om de schilderkunst verder te ontwikkelen erin bestaat om de lijn te blijven volgen. De kunstenaar was niet bekommerd om een soort van grafische vormgeving als een fundamentalistische ideologie na de dood van de schilderkunst.

Zitko gebruikt veel liever de "long way of the line" ("de lange weg van de lijn", de titel van een tekening uit 1987) om een spoor achter te laten dat aan alle schilderkunst voorafgaat. Hij gaf prioriteit aan tekenen, wat voor hem de huidige vorm van schilderen is, de stroom van de doorlopende lijn, en daarmee sluit hij uit dat hij de conventionele schilderkunst definitief afwijst."

Tot 1987 maakte Otto Zitko (1959) voornamelijk olieverfschilderijen die gekenmerkt werden door het gebruik van dik opliggende lagen verf; daarna begon hij zich meer en meer toe te leggen op de tekenkunst, die hij bevrijdde uit de kleinschaligheid die haar normaliter begrensde vanwege het bewegingsveld van de hand, aangezien hij grote oppervlakken op stabiele dragers gebruikte. Door te werken op met papier bedekte houten panelen, roetkleurige glasplaten en aluminiumplaten met een
witte coating, breidde hij zijn tekenspectrum uit en kon hij uiteindelijk over een hele reeks grafische mogelijkheden beschikken. Otto Zitko's besluit om voor een bepaalde lijnontwikkeling te gaan hangt af van de drager of het tekenmateriaal, de afmeting, de conceptuele basis of zijn eigen
gemoedstoestand. Zijn werk bestrijkt het hele scala van aftastend gekrabbel tot losse gebaren, contouren die uit een handschrift verrijzen, duidelijke of gebroken lijnen. Zijn interesse in het verkennen en leren werken met nieuwe materialen die geschikter zijn voor het gebruik van de een of andere grafische stijlvorm, voor het hele repertoire gelijktijdig en polyfoon, afhankelijk van hun eigenschappen, is kenmerkend voor Zitko's idee van tekenen. Sinds 1989 breidde hij het tevens uit naar ruimte-innemende lijnen op muren, en onderbouwt hij het meer en meer met een schilderkunstige
aanpak.

Een specifiek kenmerk van zijn in situ werken (bijv. Stichting de Appel Foundation, Amsterdam 1990, Wiener Secession 1992, Kunsthalle Bern 1994, S.M.A.K., Gent 1996, Biennale di Venezia 1999, Cheim & Read, New York 2000, Macedonian Museum of Contemporary Art, Thessaloniki 2003) is dat hij impulsief bliksemsnelle esthetische beslissingen neemt vanuit een verscherpte gemoedstoestand waaraan hij zijn energie te danken heeft.

Exposerende kunstenaar(s) / exhibited artist(s):
Franz West - Otto Zitko

Tim Van Laere Gallery
Verlatstraat 23-25, B-2000 Antwerpen, +32-3-2571417, open: di t/m za 13.00-18.00
Expositieperiode van 11 september t/m 28 november 2003