EXPOSITIE / EXHIBITION AEROPLASTICS Contemporary Van 10-9 t/m 22-10-2011
  Let op: Deze expositie is voorbij !
In English - En Français



Carlos Aires:
I've got you under my skin

Carlos Aires, Let's get Physical V (gold vinyl edition), 2011, Klik voor vergroting  Carlos Aires, Round piece made of 40 silhouettes in 50€ bills, Klik voor vergroting  Carlos Aires, Let's Get Lost (gold vinyl edition) (detail), 2011, Klik voor vergroting  Carlos Aires, Let's get lost. Black Jesus, 2011, Klik voor vergroting  Carlos Aires, How deep is Your Love, 2011, Klik voor vergroting  Carlos Aires, Llorando Crying Installation (detail), Klik voor vergroting  Carlos Aires, Llorando Crying Installation, Klik voor vergroting  Carlos Aires, Love is in the Air I (gold vinyl edition), 2011, Klik voor vergroting  Carlos Aires, Discoball collection, Klik voor vergroting 

"Oh lord, won't you buy me a Mercedes Benz?" Het klaaglied zou gericht kunnen zijn tot deze Jezus aan het kruis, die aan de muur hangt en in een diepzwarte kleur geschilderd is, die Mercedes voor sommige modellen gebruikt. Nochtans verwijst het werk niet naar Janis Joplin maar wel naar Chet Baker en naar de documentaire die Bruce Weber in 1988 over hem maakte. Tussen de armen van de gemartelde staat een inscriptie van gloeilampen, die doet denken aan de uithangborden van kermissen: " Let's get lost ". De volledige expositie - de tweede van Carlos Aires bij Aeroplastics - is vervuld van deze dualiteit tussen duisternis en licht, het oproepen van een barokke religieuze kunst - typisch voor het zuiden van Spanje waar Carlos Aires vandaan komt - en veel verwijzingen naar pop- of jazzmuziek. Een drieluik van vergulde vinylplaten doet zowel denken aan de " Tuin der lusten " van Bosch als aan de " Kruisafneming " van Rubens in de kathedraal van Antwerpen. Verdoemde zielen aan de ene kant, geredde zielen aan de andere kant: ze passeren allemaal voorbij het veld " dood ", daaraan herinneren ons ook de schedels aan de onderkant van de compositie. Elke godsdienst haar embleem, van Christus aan het kruis tot Mickey Mouse.

De installatie Llorando omschrijft Carlos Aires als autobiografisch - zelfs als een zelfportret. Ze vormt ook het middelpunt van de expositie. De sculptuur van Jezus die van het kruis gehaald is, is afkomstig van een dorp in de buurt van Barcelona, befaamd om de religieuze beeldhouwkunst. De interventie van de kunstenaar is tegelijk discreet en spectaculair: het lichaam is bedekt met bladgoud en de wonde, die klassiek ter hoogte van de linkerzijde gesitueerd wordt, werd lichtjes verplaatst en bevindt zich ter hoogte van het hart. Op de muur is een grote hoeveelheid messen bevestigd met magneten. Ze vallen op de Christus zoals tranen van medelijden of, prozaïscher, zoals de regen die, in de ogen van een Spanjaard uit het zuiden, zo kenmerkend is voor het Belgische klimaat, in om het even welk seizoen. " Cry me a river ", " How deep is your love ", " You cut me open ", " Open your heart to me " zijn enkele van de titels van liedjes, die in de lemmeten gegraveerd zijn. De relatie tussen liefde en dood is het echte onderwerp van het werk, net zoals in de installatie How Deep is Your Love, 54 messen en evenveel titels van liefdesliedjes, in de vorm van een hart.

Carlos Aires is al lange tijd een vrijwillige balling, gevestigd in Antwerpen. Vandaag herontdekt hij de geschiedenis en de cultuur van zijn geboorteland Spanje, maar ook de sombere periode van de burgeroorlog en het Francoregime. De installatie Luto iberico is daar een duidelijke verwijzing naar: in keramiek gegoten driekantige hoeden doen dienst als potten voor exotische planten en zijn aangebracht naast archieffoto's en portretten van leden van de Guardia Civil. Het geheel doet denken aan een patio, typisch voor de architectuur van het zuiden.

Tot slot kan Carlos Aires zich geen leven indenken zonder muziek, maar ook niet zonder zijn dood. After I'm gone bestaat uit een doodkist - die van hem - die gemaakt is van kisten waarin kunstwerken vervoerd worden. Op een monitor trekt de tekst van een lied van Jimmy Scott voorbij, die op de binnenwanden gegraveerd staat. De inscriptie lijkt met een infraroodcamera in de gesloten kist gefilmd te zijn - een procedé dat doet terugdenken aan zijn controversiële video Myster Hyde (2004), die zowel in een spookkasteel op de kermis als in een backroom opgenomen is. De keuze voor Jimmy Scott is geen toeval: zijn bijzondere stem, die lijkt op een vrouwenstem (het gevolg van het syndroom van Kallmann waaraan hij lijdt), maakt hem onwillekeurig tot een vorm van transgendericoon: een thema dat wel in smaak van de kunstenaar moest vallen.

Exposerende kunstenaar(s) / exhibited artist(s):
Carlos Aires

AEROPLASTICS Contemporary
32 Rue Blanche, B-1060 Brussel, +32-2-5372202, open: di t/m vr 11.00-18.00, za 14.00-18.00, of op afspraak
Expositieperiode van 10 september t/m 22 oktober 2011