= museum) | Voorkeuren exposities ( = museum) |
|
Meesterwerken in het MAS: Vijf eeuwen beeld in Antwerpen MAS | Museum Aan de Stroom - Antwerpen 
Met de tentoonstelling van de meesterwerken van het Museum voor Schone Kunsten, die vanwege een verbouwing tot december volgend jaar in het MAS zijn samengebracht met andere bruiklenen, wil het museum ook een kunstmuseum zijn. Maar architect Neutelings had gelijk: daar lenen de ruimtes zich niet voor. Vijftien dichtgepakte zaaltjes geven een overzicht van de Vlaamse beeldende kunst, en de toelichtingen maken het de doorzetters niet gemakkelijk. Onder de noemer ‘Het Beeld Bevraagd’ staat bijvoorbeeld: ‘In de zestiende eeuw leefde de ambitie om de werkelijkheid inzichtelijk samen te vatten. Nu weten we dat beelden pas waarheidsgetrouw zijn als ze zichzelf bevragen’. Tja. Het MAS wil een hoorn des overvloeds zijn, maar biedt een overkill aan warrige taal in een kostbare en tijdsgebonden scenografie vol multimedia. Dat jaagt de bezoekers vanuit de catacomben snel het zonnige balkon op. – Tim Zeedijk in Kunstschrift 4/2011, pp. 48-49 |
|
Portretfabriek Van Mierevelt: Ontdek de hand van de meester Museum Het Prinsenhof - Delft 
Van Mierevelt was een tijdgenoot van Rembrandt en Frans Hals die beiden de portretkunst op onconventionele wijze hebben verrijkt. Maar door artistieke vernieuwingen heeft Van Mierevelt zich nooit van de wijs laten brengen. Ook van de sneer die hem in Karel van Manders 'Schilder-boeck' in 1604 te beurt was gevallen, dat hij zich met zijn eenzijdige preoccupatie met portretten op ‘een sijd-wegh der Consten’ bevond, heeft hij zich niets aangetrokken. Op een enkele uitzondering na bleef hij tot het einde vasthouden aan zijn conservatieve, statische stramien – mannen 'en trois-quarts' naar rechts gewend, vrouwen evenzo naar links –, dat kennelijk bij veel opdrachtgevers in de smaak viel. En voor zover deze mensen een gevoelig oog hadden, zullen ze eveneens zijn vaak sublieme penseelvoering hebben gewaardeerd. – Eddy de Jongh in Kunstschrift 5/2011, pp. 53-54 |
|
El Lissitzky (1890-1941): Deel 1 - Overwinning op de Zon Van Abbemuseum - Eindhoven 
Voor directeur Charles Esche is Lissitzky de hoeksteen van zijn beleid. Esche is nooit te beroerd om zijn museum een politiek-activistische functie toe te dichten, en El Lissitzky past daar naadloos in. Esche: 'Aan Lissitzky zie je dat kunstenaars heel veel andere mogelijkheden hebben om bij de maatschappij betrokken te zijn. Hij was bezig de grenzen van de kunsten te overschrijden; hij werkte met concrete politieke doelen. Dus als je Lissitzky als basis in je museum hebt, heb je de mogelijkheid om een heel ander modernistisch verhaal te vertellen. Niet het modernisme van Amerika, van Clement Greenberg en Jackson Pollock, maar een modernisme uit Europa, óns modernisme.' Koen Kleijn in Kunstschrift 4/2009, p. 51 |
|
Gijs Frieling: Pizzeria Vasari Museum Jan Cunen - Oss 
Bij binnenkomst word je overstelpt door een dwarreling van beelden: het ontstaan, het lot en de toekomst van de mens in vele citaten. Je loopt langs Grünewalds Isenheimer altaar – omringd door paradijselijke vogels en planten – naar de eigen tijd, waar Cézanne, Van Gogh en Grandma Moses naast tafels staan als op een markt. Langs geschilderde boeken, opengeslagen bij Donald Judd, Mondriaan, Picasso, Umberto Boccioni of René Daniels, kom je in de achterste zaal, die een toekomst onthult vol cyborgs en dreigende science fiction. Gijs Frieling vindt musea met witte wanden ondingen en specialiseert zich in wand- en plafondschilderingen. Schilderijen gaan de wereld rond, muurschilderingen wachten tot de wereld naar ze toekomt. Ze verdwijnen ook weer. Als deze tentoonstelling over is resteert alleen een boek. – Wim Noordhoek in Kunstschrift 4/2011, pp. 54-55 |
|
De Collectie Verrijkt: Van Bosch tot Goya tot Magritte Museum Boijmans Van Beuningen - Rotterdam 
_t.jpg)
_r.jpg)
Het gaat hier om een tentoonstelling van uitzonderlijke allure. Juist bij een collectie van deze omvang en complexiteit vergt het een buitengewone combinatie van eigenschappen om zoiets voor elkaar te krijgen. De vijftig zalen vormen in feite ieder een minitentoonstelling waarin met smaak en kennis en af en toe ook humor, schilderijen bij elkaar zijn geplaatst die om een of andere reden familie zijn. Soms is de verwantschap gebaseerd op stijl, soms op een mentaliteit, een ideaal of de smaak van een oorspronkelijke verzamelaar, en er is ook een dankbaar stemmend zaaltje met meesterwerken die in geen enkel kader onder te brengen waren behalve hun wonderbaarlijke kwaliteit. In elk van die minitentoonstellingen, die bij elkaar een wondertocht door de kunstgeschiedenis vormen, bevindt zich een Fremdkoerper, door Hecht aangeduid als een 'gedroomde aankoop'; in feite bruiklenen die in Boijmans geweldig zouden passen, terwijl ze in hun museum van oorsprong een beetje een verweesd bestaan leiden. Voorbeeld is het prachtige mansportret van Tintoretto uit Otterlo, ook het portret van Goya uit het Rijksmuseum, en een mysterieuze Redon uit Gouda. Hecht heeft al zijn minitentoonstellingen tot slot persoonlijk van tekstborden en bijschriften voorzien die een plaats in een tentoonstellingsboek hadden verdiend. – Mariëtte Haveman in Kunstschrift 3/2011, p. 50 |